Ο ΝΙΚΟΛΑΣ Ο ΨΑΡΑΣ – ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Β.ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ)

Ο ΝΙΚΟΛΑΣ Ο ΨΑΡΑΣ / Τραγούδι: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Μουσική: ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ / Στίχοι: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ

ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΤΣΑΝΗ
Σάββατο 28/01/2012

Μουσικοί:
ΦΑΙΔΩΝ ΛΙΟΝΟΥΔΑΚΗΣ: Πιάνο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Μπουζούκι
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ: Μπουζούκι – Μπαγλαμά
ΜΑΝΟΣ ΓΡΥΣΜΠΟΛΑΚΗΣ: Ακορντεόν
ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΝΙΑΣ: Βιολί
ΝΙΚΟΣ ΡΟΥΛΟΣ: Μπάσο
ΝΙΚΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ: Κιθάρα

Αγγελοκαμωμένη Χρήστος Κωνσταντίνου

Πόση ευαισθησία, πόσο μεράκι μπορεί να χωρεί η ψυχή του καλλιτέχνη; Οι στίχοι πλημμυρισμένοι από την αλήθεια των λέξεων.
Οι ενορχηστρώσεις λιτές κι απέριττες, στημένες μόνο με τα απαραίτητα όργανα, ικανά να στηρίξουν τη μελωδία. Χωρίς φκιασίδια και εντυπωσιασμούς.
Εδώ ο Χρήστος δεν τραγουδεί μόνο με τη φωνή του, είναι κι η ψυχή του που κρατεί το ίσο!

Στίχοι: Χρήστος Κωνσταντίνου
Μουσική: Χρήστος Κωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Κωνσταντίνου

Αγγελοκαμωμένη μου
και Παναγιά θλιμμένη μου
από το δάκρυ των ματιών
κι από τ’ αλάτι των φιλιών

νάμα το δάκρυο νά ‘πινα
δυο χαμομήλια ταπεινά
να μεγαλώνει η καρδιά
για να χωράει τον ντουνιά

Αγγελοκαμωμένη μου
και Παναγιά θλιμμένη μου

Μαρμαροσκαλισμένη μου
κι ερωτογεννημένη μου
από τις κούπες των χεριών
κι από το φέγγος των χαδιών

δυο πρώτους ήλιους νά ‘παιρνα
δυο καλοκαίρια μακρινά
να με φωτίσουν σα Χριστό
κι ό,τι σού παίρνω να χρωστώ

Αγγελοκαμωμένη μου
κι ερωτογεννημένη μου

Ψέμα ντυμένος ο καιρός
κι ο πλανεμένος τυχερός
Αγγελοκαμωμένη μου
κι ερωτογεννημένη μου

Κωνσταντίνου Χρήστος ~ Της Εξουσίας

Στίχοι – Μουσική – Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Κωνσταντίνου ~

Της εξουσίας τα σκολειά
σού τά ‘πανε παιδεία
και των εμπόρων τα σκαλιά
σού τά ‘παν εκκλησία

Μα λέξη δε σού είπανε
και σκόπιμα σού κρύψανε
το ζεϊμπέκικο του νου που φέρνει ελευθερία
γιατί το ξέρουνε καλά κρυμμένη είν’ η ουσία

Οι μεν σού τάζουνε στη γη
οι άλλοι στα ουράνια
και της ελπίδας τίμημα
περίσσια περηφάνια

Κι οι μάγκες εκ του ασφαλούς έχουνε πονηρέψει
γιατί δε γύρισε κανείς ρέστα να τούς γυρέψει

Μες στο μυαλό σου όποιος μπει σε κάνει ό,τι θέλει
κι αντί για ζεϊμπέκικο χορεύεις τσιφτετέλι
σαν την αρκούδα με τριχιά στου κόσμου το παζάρι
και γίνεται η αλήθεια σου λιμαρισμένο ζάρι

Και το κελί που σ’ έριξαν, σαν τη θηλιά στενεύει
το βολεμένο σου μυαλό άλλο κελί γυρεύει
Γυρεύει μεγαλύτερο, γεμάτο με καλούδια
κι εμένα απ’ έξω σαν τρελό λεύτερα να σού τραγουδώ
της φυλακής τραγούδια
της φυλακής που σ’ έριξαν
γεμάτη με καλούδια

Στα λεύτερα τα βήματα χαίρεται ο θεός
χορεύει ένας άνθρωπος, απλά αληθινός
Άκου λοιπόν το μυστικό, κι αγάπα την ουσία
να δεις πως τούτος ο χορός είναι αυτογνωσία
κι άντε να δούμε ύστερα πώς θά ‘χουν εξουσία

ΣΟΦΙΑ ΕΜΦΙΕΤΖΗ – ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (ΖΑΜΠΕΤΑΣ)

Αφιέρωμα στην μεγάλη μας λαϊκή τραγουδίστρια Σοφία Εμφιετζή, από την τηλεόραση του 902. Εκπομπή “Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα” με τον Πάρη Μήτσου. Φιλική συμμετοχή ο Χρήστος Κωνσταντίνου. Απολαύστε!!!!!

Αφιέρωμα στον λαϊκό μουσικό Χρήστο Κωνσταντίνου

Ακούστε την εκπομπή «Λαϊκά μονοπάτια» που μεταδόθηκε το βράδυ της Τετάρτης 1η Απρίλη 2015
στο webradio του 902.gr.

Στον Χρήστο Κωνσταντίνου, το δεξιοτέχνη λαϊκό μουσικό που έφυγε από τη ζωή στις 21 Μάρτη, είναι αφιερωμένη η εκπομπή «Λαϊκά μονοπάτια»,
Μιλά και παίζει ο ίδιος σε εκπομπή του «902», που όπως έλεγε θεωρούσε σπίτι του.

ΣΟΦΙΑ ΕΜΦΙΕΤΖΗ – ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ)

Αφιέρωμα στην μεγάλη μας λαϊκή τραγουδίστρια Σοφία Εμφιετζή, από την τηλεόραση του 902. Εκπομπή “Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα” με τον Πάρη Μήτσου. Φιλική συμμετοχή ο Χρήστος Κωνσταντίνου. Απολαύστε!!!!!

Κωνσταντίνου Χρήστος ~ Ξένος

Τραγούδι: Χρήστος Κωνσταντίνου – Μαρία Κώτη~
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης – Χρήστος Κωνσταντίνου~
Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης ~

Μιά φυλακή ο κόσμος γύρω
τη σιδερόπορτα ν’ ανοίξεις μιά στιγμή
και θα σε χρίσουν οι στεναγμοί
λάδι και μύρο.

Η μοναξιά βαριά μολύβι
φέρε στο τάσι τ’ ασημένιο το νερό
ξόρκι να κάμω γιά τον καιρό
να μη σε θλίβει.

Ξένος κι εσύ όπως κι οι άλλοι
κι όμως πατρίδα σου των ξένων οι καρδιές
λες μεγαλώσανε οι βραδιές
χειμώνας πάλι

Η χαραυγή πέφτει σα δάκρυ
και σαν κορίτσι πού ‘χει ξέπλεκα μαλιά
κι εσύ παλεύεις με τα παλιά
να βρεις μιάν άκρη

Τρέχεις να μπεις στ’ ανθρωπομάνι
να ξεχαστείς μέσα στου κόσμου τη βουή
αφού βαθιά σου και οι θεοί
έχουν πεθάνει.

Δάκρυ θολό σαν πρωτοβρόχι
προχθές σε ρώτησαν στο δρόμο δυό παιδιά
αγάπη αν είχες μες στην καρδιά
και είπες όχι.